Secretos

Rotterdamveteraan Raúl Ruiz schreef het scenario van deze film, op basis van een idee van zijn vrouw Valeria Sarmiento, die op haar beurt weer de regie op zich nam. Het resultaat heeft dezelfde bedrieglijke eenvoud als het werk van Ruiz zelf, dat zich laat typeren als professioneel amateurisme.
Secretos is een lichtvoetige komedie met zwarte randjes, over een aantal voormalige Chileense revolutionairen die er – zoals de titel al verklapt – stuk voor stuk hun geheimen en geheimpjes op nahouden. Een man, bijgenaamd El Traitor (‘de verrader’), keert uit ballingsoord Parijs terug naar zijn geboorteland en probeert de oude grijze draad weer op te pakken en te ontwarren, ondersteund door flashbacks. Al snel wordt duidelijk dat het intieme persoonlijke contact belangrijker is dan allerlei hoogstaande idealen, ofwel: niet zozeer de strijd voor een rechtvaardige wereld maakt je tot een beter mens, maar de radicale liefde voor je naaste. Die solidariteit wordt gedemonstreerd in de beginscène, als een jonge Chileense boef in een Parijse lift van zijn roof afziet zodra hij doorheeft dat zijn slachtoffer een landgenoot van hem is. De compacte scènes zijn met elkaar verbonden door de klanken van een draaiorgeltje, dat voor een voortdurend relativerende ondertoon zorgt en op zeker moment als een Hitchcockverschijning in beeld komt.