Puisque nous sommes nés

In deze kruising tussen speelfilm en documentaire (ongeveer zoals Entre les murs) volgen we twee straatarme jongens: Cocada, 13, die na de moord op zijn vader in een oude vrachtwagen slaapt, en de 14-jarige Nego, die met zijn (half)broers en -zussen in een sloppenwijk woont.
Ze hangen rond op een groot tankstation aan een doorgaande weg en verdienen wat bij met klusjes. Ze ritselen en profiteren van de goedheid of onachtzaamheid van de passanten. Beiden hebben dromen over een wereld elders, die dankzij een goedhartige vrachtwagenchauffeur en een godsdienstfanaat misschien wel eens zouden kunnen uitkomen. De twee jongens filosoferen over hun toekomst op het tankstation, dat voor hen beiden het symbool voor ‘elders’ is.
Jean-Pierre Duret en Andréa Santana maakten eerder Le rêve de São Paulo, een film die ook over dromen gaat. Dit keer gaat het niet om volwassenen, maar om de dromen van twee kinderen, op de rand van puberteit en adolescentie. De regisseurs kropen daarvoor zo dicht mogelijk op de huid van de kinderen. Op deze wijze vertellen ze een universeel verhaal met personages die dichtbij blijven, zonder een oordeel te vellen. Dat laten ze aan de kijker over.

• 

• 

•