Liverpool

Liverpool begint aan boord van een groot zeeschip op weg naar het Argentijnse Ushuaia, de zuidelijkste stad ter wereld. Een van de matrozen is Farrel, die de kapitein vertelt dat hij daar verlof wil om zijn moeder te bezoeken, die hij al twintig jaar niet meer heeft gezien. Hij gaat van boord, en begint, zoals eerdere helden in Alonso’s films, aan zijn reis. Te voet of in de achterbak van een truck trekt hij diep het ijskoude, bergachtige Vuurland in. De alcoholistische Farrel houdt zich warm met drank – veel drank – en valt zo nu en dan op rare plekken in slaap. Eenmaal aangekomen in het gehucht aan het einde van de wereld vindt hij zijn moeder, hulpbehoevend en stervende, en blijkt hij nog een dochter te hebben.
Liverpool kent een wat complexer narratieve structuur dan Alonso’s eerdere films. De film eindigt niet als Farrel is aangekomen bij zijn reisdoel. Hij eindigt niet eens als de hoofdpersoon weer vertrokken is. En de schets van de microkosmos van het afgelegen oord is voor Alonso’s doen een drukte van jewelste.
Het is toepasselijk dat juist bij de schijnbaar minimale vertellingen van regisseurs als Lisandro Alonso eindeloos veel geschreven, gepraat en, beter nog, gedacht kan worden over de zaken die niet – of niet expliciet – beantwoord en getoond worden. Waar is de moeder van de dochter? Wat betekent de titel? Waar eindigt Farrel? Wat gaat de volgende film van Alonso worden? (GT)

• 

• 

•