Everybody Dies but Me

Op haar 24ste had Valeria Gaïa Germanica, een veelbelovende filmmaker, al vijf documentaires en een speelfilm geregisseerd en was ze al twee keer uitgenodigd door het filmfestival van Cannes. In 2006 vertegenwoordigde ze Rusland met haar korte documentaire Girls en in 2008 nam ze deel aan de Semaine de la Critique met haar speelfilmdebuut Everybody Dies but Me.
De film vertelt een verhaal over volwassen worden en is gebaseerd op haar eerdere documentaire werk. In heldere taal en met reportageachtige beelden uit de cinéma vérité vertelt Gaïa Germanica een verhaal over drie tienermeisjes die naar hun eerste schoolfeest gaan. We volgen deze vijftienjarigen terwijl zij de onvermijdelijke trauma’s ondergaan van alle nieuwkomers: de eerste zoen, de eerste fles wijn, het eerste seksuele contact, het eerste geschonden vertrouwen… De regisseur vertelt haar verhaal met zo veel betrokkenheid dat we vanzelf worden meegetrokken in de wereld van deze drie Moskouse schoonheden en we hun drama uit de eerste hand meebeleven.
‘Ik heb niet zoveel fantasie, daarom gaan mijn films over wat ik in het echte leven meemaak’, zegt Valeria Gaïa Germanica. Het scenario is voor een deel autobiografisch en ook de drie jonge actrices spelen gebeurtenissen na uit hun eigen tienertijd. Deze openhartige en rechtstreekse aanpak is geslaagd. Gaïa Germanica brengt duidelijk een fris en krachtig geluid en ze heeft ongetwijfeld een mooie toekomst voor zich als regisseur. (MB)

• 

• 

• 

• 

•