Confortorio

‘Elke dood moet vertroost worden, elke ziel gered. We hebben zelfs het laagste tuig uit de klauwen gerukt van de Boze: vadermoordenaars, bandieten, ketters, Lutheranen, geharde moordenaars, prostituees.’ ‘Maar het waren geen joden!’ Deze dialoog weerspiegelt treffend de inhoud van de tweede speelfilm van Benvenuti, Confortorio, genoemd naar de instelling die zorg draagt voor religieuze bijstand aan ter dood veroordeelden.
Confortorio, gebaseerd op historische documenten uit het pauselijke Rome, houdt zich aan de elementen van de klassieke tragedie: eenheid van ruimte, tijd en handeling. De film beschrijft een lange nacht in 1736, toen hoge prelaten uit verschillende broederschappen (dominicanen, kapucijnen, jezuïeten) halsstarrig probeerden, maar er uiteindelijk niet in slaagden, om twee ter dood veroordeelde joodse dieven tot het christendom te bekeren. De eerste executie van joden in Rome in 120 jaar vormde een enorme morele uitdaging voor de hele Vaticaanse hiërarchie: ‘Als je het lichaam van een jood doodt, vermoord je de man en ben je schuldig aan het schenden van het gebod’, zegt het hoofd der kapucijnen. Het aangrijpende drama van twee arme kerels die waardigheid en zelfs verhevenheid vinden in hun vastberadenheid om te sterven ‘in hun God’ wordt versterkt door Benvenuti’s filmdoek, waarop de dramatische clair-obscureffecten een replica vormen van de stijl van late Caravaggiovolgelingen.

• 

• 

•