Achilles and the Tortoise

‘Beat’ Takeshi, zoals de befaamdste Japanse filmmaker in zijn eigen land heet, is al heel lang niet meer de maker van soepele, harde gangsterfilms. In Japan is hij vooral een komische televisiepersoonlijkheid en het komische is ook in zijn films steeds belangrijker geworden. Kitano, om hem toch maar bij zijn internationaal gebruikte familienaam te noemen, heeft een geheel eigen en absurd soort humor ontwikkeld, die soms nog maar weinig met de komedie als genre te maken heeft. Kitano’s humor is gekker, ongerijmder en ook ambitieuzer. In zijn laatste films is hij eigenlijk bezig aan een groots autobiografisch project waarin hij het centrum is geworden van een absurdistische filosofie.
In Achilles and the Tortoise staat de schilderkunst centraal. Kitano zelf lijkt eerst weinig aanwezig, maar in het levensportret van een schilder speelt hij uiteindelijk toch de schilder op leeftijd. En alle schilderijen in de film heeft hijzelf gemaakt. Dat is vaak dubbelzinnig, want hij maakt zijn eigen serieuze kunst belachelijk.
De film volgt de jonge Machisu in zijn wens om schilder te worden. Van volwassenheid tot ouderdom blijven het kunstenaarschap en het vinden van een persoonlijke stijl voor hem een probleem. Dat klinkt als een klassiek verhaal, maar reken op de vreemdste wendingen. De titel is ontleend aan de klassieke logische paradox die ‘bewijst’ dat een haas het met hardlopen niet kan winnen van een schildpad. (GjZ)

• 

• 

•