Involuntary

Wat is de invloed van een groep op het individu? Hoe kunnen we ons aan groepsdwang onttrekken? In Involuntary, de tweede speelfilm van Ruben Östlund, zien we een vijftal afzonderlijke, herkenbare verhalen die deze vragen als uitgangspunt hebben. Zo wordt Olle tegen zijn zin betrokken bij de seksueel getinte spelletjes van zijn oude maten. Villmar raakt gewond op zijn eigen feestje, maar wil de stemming niet bederven en doet daarom dapper alsof er niets aan de hand is. En de vriendinnetjes Linnea en Sara gaan uit in sexy kleding waarvan ze het effect niet helemaal kunnen overzien.
De succesvolle Zweedse mozaïekfilm is gelukkig zo nu en dan erg geestig, maar de camera blijft sober en onvermurwbaar doordraaien, ook wanneer zelfs de voyeuristische kijker liever niet meer wil weten hoe het verder gaat. Östlund kiest zijn onderwerpen met oog voor de scherpe kanten van de westerse vrijheden en verworvenheden. Losbandigheid (aangewakkerd door alcohol en lust), machtsmisbruik en burgerlijk ongenoegen brengen de personages in moeilijke situaties.
Hebben ze het aan zichzelf te danken, of zijn ze het onschuldige slachtoffer van de omstandigheden? Dat is maar het begin van de vraag. Want er is er maar één die bepaalt wat we te zien krijgen en wat niet, of hoe lang een scène duurt, en dat is de regisseur. Een constatering die vaak een cliché lijkt, maar hier essentieel is voor de kracht van de film. (GT)

• 

• 

• 

• 

•