En la ciudad de Sylvia

Een jongeman verblijft in een hotel. Hij is naar een stad gekomen. Waarom blijft lange tijd onbekend. Over zijn verleden wordt niets duidelijk. Er is geen duidelijk verhaal, de dramatische spanning is des te groter. De jongeman verschanst zich op een terras en observeert er vrouwen. Zijn blik is zoekend, onderzoekend, intens en precies. Zijn schetsboek vormt de weerslag van de gelaatstrekken waarnaar hij op zoek lijkt. Alsof de verschillende vrouwen elk hun bijdrage leveren aan de constructie van iemand anders, de innerlijke en uiterlijke architectuur van een afwezige. Dan volgt hij een van hen.
Met minimale visuele middelen, zonder uitgesponnen plot, creëert de regisseur een maximum aan potentie. Hij grijpt terug op de meest traditionele voorbeelden van beeldopbouw, zoals het point-of-view-shot, en past deze op een zo vasthoudende, veelzijdige en bepalende wijze toe dat film weer eens wordt teruggebracht tot zijn oorspronkelijke kracht. Herinnerend aan filmmakers en schilders als Murnau, Ozu, Tati, Godard en Manet bouwt hij aan een hommage aan het pure beeld, de vrouw en de stad. Waar zij verdwijnt, komt de omgeving omhoog, sensueel, geladen. De complexe visuele choreografie die Guerín daarbij toepast, maakt En la ciudad de Sylvia tot een krachtmeting met de kijker, die zich mee moet laten voeren in dit sfeervolle labyrint.