El tiempo que se queda

El tiempo que se queda brengt ons in een psychiatrisch ziekenhuis, zoals we dat misschien in ons collectieve geheugen voorstellen. José Luis Torres Leiva draaide zijn atmosferische en contemplatieve portret dan ook in een van de oudste ziekenhuizen in Chili. In tien maanden tijd verzamelde hij ongeveer tachtig uur materiaal. In zijn tweede lange documentaire legt de jonge regisseur in zijn kadrering en montage een grote concentratie aan de dag. Op een even intieme als bescheiden manier laat hij eenvoudige details zien en horen, op zo’n manier zodat ze nieuw worden, opnieuw betekenis en gewicht krijgen, opnieuw de tijd en de ruimte krijgen.
In de lange gangen, de tuin of de gemeenschappelijk ruimtes zien we de patiënten – de bewoners – schilderen, sporten, dansen of hun familie ontmoeten. Het is geen film over gekte, of over patiënten met een psychiatrisch probleem. Dat we niet zien dat er diagnoses worden gesteld of dat iemand wordt genezen, wil echter niet zeggen dat het geen betrokken film is.
Torres Leiva: ‘Er zit veel pijn en lijden in hun lichamen en hun blik. Daardoor hebben ze een soort “wijsheid” over zichzelf die wij op dat niveau van bewustzijn niet hebben. Ik ben me bewust van mijn verantwoordelijkheid door het aan de orde stellen van zo’n onderwerp. Ik wil de gekte geenszins idealiseren, maar eenvoudigweg getuige zijn van een werkelijkheid waar we meestal niet naar kijken.’ (GT)

• 

• 

•