Glue

In het uitgebreide subgenre van films over de groeipijn en het seksueel ontwaken van de jeugd, moet men van zeer goede huize komen om iets toe te voegen. Met minimale middelen lukt dat Alexis Dos Santos. Met het geld dat hij voor projectontwikkeling van het Hubert Bals Fonds kreeg, zette Dos Santos een workshop op, castte de hoofdpersonen, vond nog wat geld en draaide digitaal, en deels op Super8, in een winderige uithoek van een woestijn in Patagonië in het stadje waar hij opgroeide. Hij was daar in 1978 op achtjarige leeftijd terechtgekomen omdat zijn ouders om politieke redenen uit Buenos Aires moesten vluchten. Eén van de onderliggende thema’s in Glue is dan ook het gevoel op de verkeerde plaats te zijn, versterkt door de wens rebels en punk zijn, maar ver van de mogelijkheden van de grote stad, ver van soortgenoten ook. Sfeervol anarchistisch gedraaid en geweldig geacteerd door de gehele jonge cast, roept Glue schijnbaar moeiteloos de vele ambivalente gevoelens van de puberteit op. We zien die kleine wereld door de ogen van de vijftienjarige Lucas. De relatie van zijn ouders is op zijn best instabiel, maar daar wil hij niet te veel aan denken. Samen met zijn beste vriend Nacho sluit hij vriendschap met het eigenzinnige meisje Andrea. Ze leiden een bestaan van rondhangen en rocken – voor de kenners, denk aan de Violent Femmes voordat die leerden om te spelen. En natuurlijk doorlopen ze alle beginstadia van seks en drugs, of wat daar voor doorgaat. (SdH)

• 

• 

•