The Master Spearman

In deze magistrale chambara-film, door de theatrale belichting en decors verwant aan The Mad Fox, neemt Uchida de codes van de samoerai kritisch onder de loep. De dubbelheid van de krijgsethiek uit The Bloody Spear of Mount Fuji mondt in The Master Spearman uit in een bijtende, vaak hilarische satire, waarin de regisseur idealen op de hak neemt als trouw aan de clan, de eer van het slagveld en de ultiem moedige daad van seppuku. Een vazal met de bijnaam Kurodo van de Speer raakt gedesillusioneerd door de intriges, de corruptie en het onophoudelijk dodelijke geweld binnen de wereld van de strijders. Als hij in een dronken bui weigert ritueel zelfmoord te plegen, trekt hij zich terug op het platteland waar hij de simpele geneugten des levens zoekt: eten, drinken en het gezinsleven. Kurodo’s stille opstand wordt gauw de kop ingedrukt en als hij uit zijn toevluchtsoord wordt verdreven, richt hij een bloedbad aan tijdens de slag bij Sekigahara. Of de uitzinnige climax de eerdere kritiek bevestigt of ontkracht, daar valt over te twisten. Dat de film meesterlijk van toon switcht, van boertige komedie naar scherpe satire en tragedie, staat echter buiten kijf. Uchida’s spelregie van de twee actrices die van Kurodo houden, is fantastisch en roept een Mizoguchiaans gevoel van onafwendbaar lijden op. (JQ)