La niña santa

Er zijn van die weerspannige meesterwerken die eigenlijk meerdere keren gezien moeten worden. Zo ook Martels tweede speelfilm, opnieuw gesitueerd in het provinciestadje La Ciénaga (het moeras). Daar woont het tienermeisje Amalia, gespeeld door een mysterieus blozende Alché, wier keurig katholieke opvoeding en opleiding op een of ander manier samen zal moeten gaan met haar ontwakende seksualiteit. Haar beste vriendin Josefina heeft dezelfde verlangens waar alleen op fluisterende wijze over gesproken kan worden. Amalia’s moeder Helena is eigenaresse van een klassiek, enigszins vervallen hotel waar een artsencongres plaatsvindt.

Helena heeft een oogje op de onooglijke veertiger Dokter Jano, maar die heeft al een onstuitbare reeks gebeurtenissen in gang gezet door op straat stiekem tegen een tienermeisje – Amalia – aan te gaan staan rijden. Amalia reageert anders dan verwacht en meent als roeping te hebben Dr. Jano’s ziel te redden. Ondertussen moeten we wel opletten. Zoals Martel de personages vaak maar deels in het kader laat zien, zo worden ook niet alle details over de onderlinge verhoudingen direct duidelijk. Soms vinden onnadrukkelijk komische, onverklaarbare, of lange tijd onverklaarde gebeurtenissen plaats. Het ‘hoofdverhaal’ lijkt op een tragische ontknoping uit te lopen, maar ook het einde is verrassend, en laat de kijker achter in verrukte dan wel ontdane verwarring over de aard van de emoties – net als de personages zelf.