Je m’appelle Liotta

De filmmaker heeft een achtergrond als beeldend kunstenaar, als schilder om precies te zijn. Die achtergrond verloochent hij hier niet. Integendeel: er zullen weinig films te vinden zijn die zo zwanger zijn van symboliek, die zozeer met visuele middelen worden verteld en waarin een helder rationeel verhaal zo onbelangrijk wordt gevonden. De film draait om een toevallige ontmoeting tussen twee zwangere vrouwen. De ene vrouw heet Liotta, zoals de titel van de film. De andere vrouw, een vrouw in een rode mantel, geeft haar naam niet prijs. Gedurende de twaalf uren die de handeling van de film beslaat blijft ze zelfs volledig zwijgen. Van de symbolen in de film spelen naast appels en beelden van Christus vooral kinderportretjes een rol. Ze verwijzen volgens de filmmaker naar een naderende geboorte, maar ook naar het feit dat de vrouw in de rode mantel haar kind en haar man door een auto-ongeluk verloor. De filmmaker is een aanhanger van de gedachte dat het streven van de mens naar een paradijselijke situatie verbonden is met individuele ervaringen die hij heeft opgedaan als foetus in de baarmoeder. Het onderbewuste verlangen naar die ervaringen stuwt onze dagelijkse existentie. Voor de filmmaker leidt dat tot bepaalde vanzelfsprekendheden, bijvoorbeeld dat zowel de appels, als de vrouwen en de Christusfiguren zwanger zijn. Ook als je hem daarin niet wilt of kunt volgen, blijft het een film vol geheimzinnigheid en picturale pracht. (GjZ)