La trilogie I: Un couple épatant

Un couple épatant is de luchtigste film uit Belvaux’ ambitieuze drieluik. Deze romantische komedie (denk aan Doris Day met een beetje Rohmer) is vloeiend, kleurrijk en vol verrassende montage-ingreepjes verfilmd. De personages krijgen hier alle bewegingsruimte. Een scène die in Cavale nog vol suspense zat, wordt hier een kluchtig intermezzo.
Cécile en Alain zijn al twintig jaar bij elkaar en lijken het ideale stel. Cécile (Ornella Muti) is lerares, Alain heeft een ingenieursbureau. Op zijn verjaardag krijgt Alain van dokter en huisvriend Georges te horen dat hij een kleine operatie moet ondergaan. Waarschijnlijk niets ernstigs, maar het is toch beter om er even naar te kijken. Alain, hypochonder eerste klas, haalt meteen het ergste in zijn hoofd. Hij is ervan overtuigd dat hij doodgaat en spreekt meteen een testament in op zijn voicerecordertje. Tegen Cécile zegt hij niets om haar niet ongerust te maken. Zij wordt echter achterdochtig door zijn gedrag, denkt dat hij een ander heeft en huurt een agent in die hem zal schaduwen. Deze agent, Pascal, valt als een blok voor de charmes van Cécile (in Cavale is dezelfde agent meedogenloos en corrupt en in Après la vie is hij een zorgzame echtgenoot). Alain merkt dat hij geschaduwd wordt en denkt op zijn beurt dat Cécile iets te verbergen heeft. Voortdurend moet hij zijn testament veranderen.