Hamlet

Als de film van de toekomst zijn eigen betekenis onder ogen moet zien – ’to be or not to be’ is hier zeker de vraag – dan zijn er weinig betere keuzes dan Almereyda’s Hamlet. In deze moderne, New-Yorkse versie van het Shakespeare-drama wordt de Deense prins voorgesteld als een peinzende multi-mediakunstenaar die even gemakkelijk met video als met film omgaat. Hamlet, gespeeld door Ethan Hawke, zoekt hier net zo intensief naar een middel tot zelfexpressie, als naar de oplossing van een moorddadige intrige in zijn familie. Deze dubbele preoccupatie wordt op verschillende manieren uitgespeeld, onder meer via de meest archaïsche en poëtische der digitale technologieën, pixelvision. Een apotheose wordt bereikt in Almereyda’s versie van de beroemde Hamlet-monoloog, die begint met een videobeeld van een boeddhistische monnik en culmineert in een videotheek. Als hij Hamlet daar de afdeling ‘actie’ laat betreden, zet Almereyda niet alleen de oorspronkelijke tragedie en haar besluiteloze held in een nieuwe context, maar ook die vraag die iedereen achtervolgt die gevangen zit tussen actie en inertie, tussen zijn en niets-zijn. Tussen neus en lippen door maakt Almereyda zich daarmee ook sterk voor een harmonieuze relatie tussen film en digitale video: deze Hamlet zwaait met een High-8 videocamera, maar legt ‘het geweten van de koning’ vast op Super-8 film.(Manohla Dargis is filmredacteur van L.A. Weekly en criticus voor Harper’s Bazaar.)