‘De laatste jaren is er een aantal films gemaakt over het conflict dat voormalig Joegoslavië verwondde en verdeelde. De meeste van die films gingen over Bosnië. Als Joegoslaaf van Servische afkomst voelde ik al lange tijd de behoefte om de levens van “gewone mensen” te gebruiken voor de dramatisering van de mentale toestand van mijn eigen land. Een land dat, laten we dat niet vergeten, nog steeds gebukt gaat onder het juk van een langdurig embargo dat de bedoeling had het regime te verzwakken maar dat eigenlijk alleen de armen trof.Het duurde enkele jaren voordat democratisch Servië ontwaakte en riep om de val van een regime dat een samenleving had gecreëerd die gebaseerd was op Macht. Jammer genoeg heeft Macht de overhand gekregen, zoals in de meeste Slavische landen waar een fatalistische mentaliteit elke poging tot verandering de kop in drukte.Dit is de reden dat in The Powder Keg Boris, Michael, Dimitri, Ana, Kosta, Natalia en de anderen die denken dat ze hun leven onder controle hebben, eigenlijk allemaal vast zitten in een spiraal van Balkan-waanzin. Dat betekent echter niet dat ze hun gevoel voor humor verloren hebben en het weerhoudt ze er niet van hun menselijkheid te tonen. Uit die menselijkheid put ik mijn hoop.’ Goran Paskaljevic
