De film vertelt de geschiedenis van Pozzuoli, een plaatsje vlak onder Napels. De periode beslaat de tijd van 538 voor Christus tot het jaar 1984, maar tussen de verschillende tijdvakken is geen directe scheidslijn aangegeven. De meest antieke beelden gaan over de moord van Nero op zijn moeder Agrippina, de orakels van de Sibylle van Cumae, de verontrustende aanwezigheid van de jonge martelaar Artema en de omzwervingen van Maria de Dwaze, de heldin die de stad zal redden. In de vroege jaren zeventig van de twintigste eeuw wordt het land rond de baai beïnvloed door het stijgen en dalen van de grond. Het betekent een breukfase in de relatie tussen de mens en zijn aarde. De Gioia’s, een familie van vissers, wordt door de langzame aardverschuiving gedwongen hun huizen te verlaten. Zij moeten zich heroriënteren op hun bestaan.Het ambitieuze Giro du lune tra terra e mare is buitengewoon intelligent opgezet. De kijker krijgt zicht op een geografische plek in Italië die doordrongen is van een eeuwenoude traditie. De film moet zelfs in Italië ondertiteld worden, vanwege het vele Napolitaans en Latijn dat er gesproken wordt. Gaudino evoceert het verleden door zijn beelden te bekrassen en hun snelheid te manipuleren, wat zowel vervreemdend als heel natuurlijk werkt. Een ware tour de force die uitermate goed werkt, zonder enige internationaal aandoende I Claudius-BBC-esthetica.
