In deze experimentele documentaire zijn poëzie, persoonlijke verklaringen, rap en drama verenigd om verzet te bieden tegen ‘homofobie’ en racisme. Marlon T. Riggs wilde als zwarte en homoseksuele filmer provocerend stelling nemen tegen de golf van conservatisme in de Verenigde Staten die zijn (sub)cultuur bedreigt.Marlon T. Riggs: ‘De waakhonden van de Amerikaanse cultuur hebben weer eens bloed geroken (Riggs bedoelt met name “figuren als dominee Wildmon, James Kilpatrick en de rabiate homo- en rassehater senator Jesse Helms”, de “spreekbuizen van ultrarechts en de religieuze fundamentalisten”). Met mijn experimentele documentaire Tongues Untied, een vrijmoedig eerbewijs aan de strijd, het leven en de liefde van zwarte homoseksuele mannen, dachten ze de ideale prooi in handen te hebben. Tongues Untied heb ik gemaakt met eigenlijk maar één doel voor ogen. Ik wilde de mensonterende stilte doorbreken die het onmogelijk maakt om in de VS openlijk over zaken als ras en seksualiteit te spreken. Ondanks, of misschien wel dankzij, een uitgekiende laster- en censuurcampagne, heeft dedocumentaire haar doel bereikt. De 55-minuten durende video documenteert persoonlijke getuigenissen uit een gemeenschap – sommige ingehouden en poëtisch, andere rauw en met onverholen woede – en ontzenuwt de ingeroeste mythen over wat het betekent zwart, homoseksueel, man en boven alles mens te zijn’. (catalogus Gay & Lesbian Filmfestival Amsterdam)De strijd rond de film concentreerde zich op de vraag of hij wel of niet geschikt was om op televisie te worden uitgezonden op de publieke, niet-commerciële kanalen. Tongues untied werd ervan beschuldigd ‘homoseksuele pornografie te zijn, waardoor de huiskamer van de gemiddelde Amerikaanse kijker getransformeerd wordt in een “homo-strip-tent”‘.
