De film gaat over een jonge moeder, verlaten door haar echtgenoot, die alleen een geestelijk gehandicapt kind moet groot brengen. De film gaat ook over de algemene situatie van geestelijk gehandicapte kinderen in China en om dat te benadrukken kozen de makers voor een vermenging van speelfilm en documentaire.Het fictionele gedeelte, dat in zwart-wit gefilmd is, heeft een sterk autobiografisch karakter. De rol van de moeder wordt gespeeld door de scenarioschrijfster Qing Yan, die zelf een geestelijk gehandicapt kind heeft. Het documentaire gedeelte bestaat uit gefilmde reportages en op video opgenomen interviews. De reportages geven een algemeen beeld van de sociale situatie, terwijl in de videogedeelten individuele gevallen aan bod komen.Liang Dan, de moeder, wordt het niet gemakkelijk gemaakt om haar gehandicapte zoontje, de dertienjarige Dong Dong op te voeden. Liang Dan klampt zich vast aan het idee dat Dong Dong te genezen zou zijn. Door een ongeluk tijdens een epileptische aanval op zesjarige leeftijd heeft het kind een hersenbeschadiging opgelopen, maar ze hoopt dat dit toch niet blijvend is en onderneemt vele vruchteloze pogingen om Dong Dong uit zijn ‘slaap’ te wekken.De film geeft een weinig rooskleurig beeld van de omstandigheden waaronder geestelijk gehandicapte kinderenmoeten opgroeien in China. De Chinese autoriteiten waren dan ook weinig met de film ingenomen.
