Een film over waanzin, passie en kunst. In een fictief en theatraal Wenen deelt een schrijfster haar woning met een man met de zeer vrouwelijke naam Malina. De vrouw ontmoet Ivan en wordt verliefd. Het zal haar laatste grote liefde zijn. De vrouw raakt zo gefixeerd op de man dat deze haar passie niet kan begrijpen of beantwoorden. Volgens Werner Schroeter gaat Malina louter over de liefde en toont de film de eenzaamheid van degene die liefheeft. Malina heeft inmiddels felle voor- en tegenstanders, maar over één aspect is de kritiek unaniem: de rol van Isabelle Huppert als de schrijfster is subliem. De film heeft een opmerkelijke opera-achtige score van Giacomo Manzoni die min of meer onafhankelijk van de beelden functioneert, maar er qua sfeer heel goed bij past.Over de eigenzinnige wijze waarop Werner Schroeter het boek van Ingeborg Bachmann heeft geïnterpreteerd zijn al de nodige discussies gevoerd. Zo zou Schroeter niet trouw geweest zijn aan het boek. Schroeter: ‘Ik voel me niet verplicht om Bachmann nauwkeurig te volgen als ze er voor kiest om in literaire termen te spreken over een zeer alledaags probleem’. Toch is hij zorgvuldig met de taal en het spelen met woorden van de schrijfster omgegaan. Elfriede Jelinek vertaalde de geschreven taal naar dialogen en de hand van Schroeter is vooral aanwezig in de stilering van de theatrale beelden en de mise-en-scène. De taal, de woorden, is onderdeel van de opvoering zoals het libretto van een opera onderdeel van een opvoering is. De kracht van de film zit in de esthetisering en de radicaliteit van de opvoering.
