‘…een opname in groen, één in blauw, en hoe het groen blauw wordt , hoe men van groen naar blauw zakt en dan weer naar blauw opstijgt; en daartussen ligt grijs. Men ziet cirkels, vormen…ook lijnen, die elkaar kruisen…’De stad als verzameling van strepen, van dwangmatigheden, ook van blikken; consequent schetst hij, soms vertraagd, dan weer op normale snelheid de stad als bron van fantasie.
