Ecce homo vertelt, nagenoeg zwijgend, over een man en een vrouw die elkaar opnieuw ontmoeten en trachten een ervaring die ze eerder hadden, te herhalen. Ze wisselen blikken in een bus en louter door kadrering en montage wordt de spanning tussen de twee voelbaar gemaakt. In de film wordt volgens de maker ‘door middel van een verbrokkelde zoom-out een “beweging het personage in” gemaakt’. Anders dan de eerdere dansfilms van Hazekamp verwijst deze film naar de speelfilmtraditie en zou dan ook opgevat kunnen worden als een aanzet of studie voor een lange film.Hazekamp noemt het een ‘star-vehicle voor Hannie van den Hoven’. Maar naast de acteurs speelt het industriële landschap rond Rotterdam een even belangrijke rol.
