Troy en Tan-Yah zijn twee wanhopige mensen. Hun onverzadigbare honger naar succes en sensatie doet hen steeds dieper in een spiraal van onthechting van lichaam en ziel terechtkomen. Vertwijfeld proberen ze de ene na de andere pose uit en ontkennen daarmee volledig hun identiteit. De desperate omzwervingen van de twee culmineert in hun ‘succes’ tijdens enkele satanische en sadomasochistische rituelen. Ze vergaren vluchtige roem (de 15 minuten volgens de Warhol-filosofie) nadat ze hun duivelse cursusleider vermoorden en heel even beroemde misdadigers mogen zijn.Desperate is een zwarte komedie waarin de twee gevolgd worden gedurende een periode van vijftien jaar. Met veel gevoel voor kitsch dramatiseert Rico Martinez een ‘half pathetisch cultleven’. We volgen Troy en Tan-Yah tijdens hun mentale, sociale en financiële ondergang, en zien hoe ze zich op een kameleontische manier uitleven in alle denkbare modieuze en culturele trends die Martinez zelf beschrijft als: ‘Disco, pyramid scams, punk rock and heavy metal, collagen injections, liposuction, steroids, method acting, lipsync-ing and celebrity weight training’.Behalve door klassieke voorbeelden als Faust zegt Martinez vooral beïnvloed te zijn door televisieprogramma’s: ‘The valley of the dolls from the ’60’s, and America’s most wanted from the ’80’s’. Of zoals Bérénice Reynaud (Libération) het formuleerde: ‘Desperate gebruikt alleen het meest ordinaire van de televisietaal.’ Volgens David D. Kim (Village Voice) heeft Desperate voor een experimentele film een tamelijk rechtlijnig verhaal, ’that nonetheless strikes all the right campy notes’. De filmer ten slotte verklaarde zijn werk met de volgende woorden: ‘I’m definitely into the subversive aspect of experimental film-making but bored by its obsession with non-conformity’.
