Tijdens een reis door Somalië leest de verteller liefdesbrieven die hij stuurt aan iemand die niet met hem meegekomen is. De brieven zijn gericht aan iemand waar we erg weinig van weten. Frédéric Mitterand deelt ons niets mee over de naam of sexe van deze persoon, mogelijk om totale anonimiteit te bewaren. De schrijver van de brieven is alleen aanwezig door zijn stem, een pijnlijk commentaar, uitgesproken op een zware, snelle toon, niet-professioneel, er bijna op gericht om niet gehoord te worden.
Deze film is gewoon een liefdesgeschiedenis. Waarom Somalië? Omdat het leven in dit Derde Wereldland net zo vernietigend is als het sturen van brieven aan een afwezige geliefde, een liefde die heeft opgehouden te bestaan. Is het dan niet frivool om de ellende van een relatie te vergelijken met het individuele lijden door een verloren liefde? Misschien, maar Frédéric Mitterrand denkt daar anders over: “Medelijden komt van buitenaf, niet van de mensen van Somalië zelf…”
