De politieke opwinding tijdens het laatste jaar van Allendes regering was zo groot dat het wel erg overbodig was geweest om een film te maken met als enige doel een controverse uit te lokken. Er werd op alle niveaus en uiterst heftig gediscussieerd. Om de verschillende groepen bij elkaar te brengen moest er een nieuwe propagandakoning bedacht worden. Op sommige momenten in de ontwikkeling van het socialisme is er behoefte aan een cinema die het ijs breekt en thema’s voor maatschappelijke discussie aanroert. Maar zodra de dialoog is begonnen is het van cruciaal belang om het kader van de discussie duidelijker af te bakenen en geen twijfels meer op te roepen. Als die kaders echter te star, te streng zijn, dan is het wel weer nuttig om een aantal kleine problemen aan de kaak te stellen om te laten zien dat het niet allemaal even duidelijk is als het lijkt. El Realismo Socialista werd gemaakt om vragen op te werpen over de problemen die zich voordeden bij het organiseren en bezetten van fabrieken. Deze twijfels waren niet alleen persoonlijk, ze werden door vele mensen gedeeld. Wij vonden het nodig om een propagandafilm te maken die voor een tijdje een eind aan de verwarring en de discussies zou maken. Desondanks bleven we onze twijfels houden.
(Interview in Pick, 1974)
Op dat moment realiseerde ik me niet dat het totale maatschappelijke probleem zo groot was; men had mij ervan overtuigd dat de verhouding tussen leiders en volk een specifiek probleem voor mijn partij was. Er zit een kloof tussen mijn bedoeling en het resultaat. Nu vind ik dat de film sterker was geweest als hij de verscheidenheid van problemen die de arbeiders tijdens het draaien aan de orde stelden, had behandeld. Het is een soort sociaal drama en je kunt zien hoe ik bij de montage (tevergeefs) heb geprobeerd om er een samenhangend geheel van te maken.
(Interview in Afterimage, 1980)
