Bern, 13 januari 1981: Nieuwjaarsontvangst door de Bondspresident -diplomaten komen in koetsjes van de staat naar het Bundeshaus gereden- Max Gfeller, omroeper bij de Zwitserse wereldomroep, haalt voor zijn werk een gedrukt exemplaar van de redevoering van de bondspresident Furgler. In de speech wordt nogal veel gesproken over mensenrechten en de aanspraken van ieder individu op een beetje geluk. In de stad demonstreert de ‘Berner Bewegung’ voor een autonoom jongerencentrum. Max, de oude ’68-er’, wordt in de Berner ‘Kuchen’ geconfronteerd met de politieke realiteit, met zijn frustraties over zijn baan, met de moeilijkheden in zijn langdurige relatie en met de onzekerheid over zijn betrekking. In de nacht van 13 januari probeert hij met zijn leven te breken en naar Vuurland te gaan, waar hij alles anders aan zou pakken…
“We hebben geprobeerd een ogenblik, een nachtlang onze omgeving weer te geven, de mensen die wij in de kroegen ontmoetten zichzelf te laten spelen, hoop en wensen in beelden vast te houden, omdat dat in film eerder mogelijk is dan in het leven van alledag. Wij hebben onze twijfels en onzekerheden uitgesproken via Max en zelfs ook de onmogelijkheid om dat te doen.”
