A Swap

“A Swap” betekent zo veel als een “ruil”, met de daaraan toegevoegde betekenis dat er één persoon duidelijk voordeel bij de transactie heeft. De vragen waar het hier om gaat is of we gerechtigd zijn een ruilhandeltje te beginnen met onze eerlijkheid, principes, overtuigingen, talent of met onszelf. De gebeurtenissen en conflicten spelen zich af in twee episodes. De eerste is het begin van de jaren ’50, de periode van de collectivisatie van de landbouw in Bulgarije, waarbij Dobrin Iliev betrokken was als radiocorrespondent van Radio Sofia. De tweede periode is de tegenwoordige tijd met al z’n complexiteit en problemen. Dobrin Iliev woont nu als een gesettelde, enigszins op leeftijd gekomen schrijver in de hoofdstad. Hij brengt een bezoek aan de plattelandsstad waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht. Tijdens zijn verblijf daar, als jurylid van een amateur festival, komt hij in contact met een nieuwe jonge generatie. In deze confrontatie kan de schrijver een balans opmaken van zijn leven, van wat hij heeft bereikt en wat hij heeft verloren.
Djulgerov zegt hierover: “Wij willen vertellen over twee generaties, over hun relatie, over wat hen aan elkaar bindt als een continuüm en over wat hen van elkaar scheidt (niet alleen de leeftijd)”. De titel van de film verwijst naar allerlei gebeurtenissen in de film, waarin mensen het één voor het ander ruilen, de ene liefde voor de andere, versjes tegen gedichten.
Evenals in Avantage maakt Djulgerov ook in A Swap weinig gebruik van professionele acteurs. In A Swap zijn het er slechts vijf, terwijl alle andere rollen, waaronder die van het meisje Maja, dat naast de schrijver de hoofdrol speelt, door amateurs vertolkt worden. Dit heeft ook te maken met de filmische opvattingen van Djulgerov, waarbij de elementen speelfilm en documentaire film heel nauw met elkaar verweven zijn. En net zoals in Avantage is in A Swap de fotografie nauw aangepast aan de perioden waarin de film zich afspeelt. Men heeft Djulgerov na het succes van Avantage, die in West-Berlijn op het filmfestival van 1978 voor de mise en scène een Gouden Beer won, aangeraden om iets heel anders te gaan doen. Deze raad heeft hij afgeslagen, omdat hij en zijn medewerkers de principes van filmopbouw die daarin ontwikkeld waren, opnieuw wilden toepassen en verdiepen.