Die linkshändige Frau

“De aanleiding tot het verhaal Die linkshändige Frau was een beeld dat ik een jaar of vijf geleden ’s winters zag: ik woonde toen al een tijdje in de buurt van het Taunus gebergte in een nieuwe woonwijk ten noorden van Frankfort. Het liep tegen de avond en ik stond in de schemering aan de voet van van de berg waar de nieuwe wijk begon; de huizen, meestal L-vormige woondozen, lagen in terrassen boven elkaar, daarachter begon meteen het bos dat de ongeveer duizend meter hoge berg tot aan de top bedekte. In de dozen brandden al een paar lichten en hier en daar was er een vrouw te zien; de mannen zouden pas later van hun werk uit de stad terugkomen. De nog niet helemaal donkere hemel; daaronder het bruine en grijze bos en daar weer onder de blokkendozen met daarin hier en daar een vrouw.”
…
“Meer dan drie jaar nadat ik het eerste beeld gezien had, ben ik met het schrijven van de film begonnen -waarbij ik tot de ontdekking kwam dat de verschillende losstaande gebeurtenissen ondanks alles toch onvermijdelijk tot intrige, drama en verdichting leidden zonder dat daarvoor een bedachte plot of iets dergelijks nodig was; het verhaal van Die Linkshändige Frau kreeg even verrassend als vanzelfsprekend gestalte uit pure onbeduidende alledaagsheid.”
(…)
“Als de shots een bewuste invloed vertonen van de hedendaagse kunst dan moet die gezocht worden in de schilderijen van de Amerikaanse schilder Andrew Wyeth, in wiens werk ik me met cameraman Robby Müller verdiept heb: schilderijen van naakte, lichte landschappen in pennsylvania en maine met als overheersende kleuren bruin, wit en grijs.”
…
“Robby Müller is van het begin af aan cameraman geweest voor de films van Wim Wenders en Peter Przygodda deed de montage. Deze beide mannen heb ik bij het werken aan ‘Die Linkshändige Frau’ niet alleen als vaardige technici gezien maar als meesters in de kunst van de onopvallende, gescheiden maar zeer bewuste vertelling; verbazingwekkend immuun, allergisch zelfs, voor het soort wervelende beelden en ritmen dat niet bij de handeling in deze film gepast zou hebben.”

-Peter Handke, Parijs, 30 september 1977