We’re alive

We’re alive werd gemaakt als een groepsproject door drie vrouwen van de University of California Los Angeles Film School. Deze manier van werken in groepsverband was duidelijk anders dan de normale manier waarop de creatieve verantwoordelijkheid aan één regisseur werd toegekend. De groep krijgt toestemming om een videoworkshop op te richten in de vrouwengevangenis van de staat Californië.
Het materiaal voor de film werd samengesteld tijdens een periode van zes maanden. De meeste gedeelten van de film zijn op video opgenomen en werden later overgebracht op film, de montage werd gedaan door de vrouwelijke groep cineasten in samenwerking met de vrouwen uit de gevangenis. In veel gevallen werd het camerawerk gedaan door de gevangenen zelf zodat het traditionele verschil tussen professionele cineasten en hun materiaal, tussen kijkers en bekekenen langzaam vervaagt. De film is gestructureerd rond de dialogen tussen de gevangenen in de workshop; de normale documentairetechniek van vraag en antwoord en de bijna altijd aanwezige commentaarstem ontbreken bijna geheel. De afwezigheid van één alleswetende regisseur betekent echter niet dat de film verwarrend of dubbelzinnig is. De keuze van de scènes en het gebruik van informatieve tussentitels die bepaalde statistieken laten zien over het gevangenissysteem, maken het duidelijk dat de film een visie heeft en dat degenen die zowel als onderwerp als maaksters bij het filmthema zijn betrokken, een positie en een houding innemen ten opzichte van hun materiaal en dat ze een analyse van hun situatie bieden.
Het is mede door deze collectieve manier van werken en de opzettelijke stellingname die deze film haar kracht geven en haar onderscheiden zowel in ideologie als techniek van de Amerikaanse ‘Cinema Verité’.
De film is ook duidelijk anders dan de ‘Cinema Verité’ in haar beeldspraak die ze in de beschrijving van het gevangenissysteem vindt. De metaforische opvatting van de werking van het gevangenissysteem wordt mogelijk gemaakt door de analytische stijl van de film die noch de gevangenissen, noch de onderdrukking van de vrouw als toevallige en ongelukkige aspekten van de Amerikaanse samenleving ziet, maar meer als een noodzakelijk en onontkoombaar onderdeel van een specifiek economisch en sociaal systeem.