Naar het toneelstuk Etoiles Rouges van Pierre Bourgeade, dat met succes in Parijs werd vertoond.
Twee vrouwen, die samen een kamer bewonen, hebben ieder iemand tot voorbeeld, in wier huid zij van tijd tot tijd kruipen: Marilyn Monroe en Rosa Luxemburg.
De auteur streeft er in zijn stuk niet naar een karakterschets van de werkelijke figuren te geven, alswel indrukken uit het leven van Marilyn en Rosa. Middels gesprekken zoeken zij naar verklaringen voor deze of gene beslissing die hun voorbeelden in hun leven hebben genomen, hoe zij tot bepaalde handelingen kwamen. Tussen de dialogen door, die op historische gebeurtenissen berusten, speelt zich het leven van alledag van de “Heldinnen” af. De één is geëngageerd en studeert politieke wetenschappen, de ander zit op de toneelschool en wacht op het telefoontje uit Hollywood en de Grote Rol voor de camera (zij zal er alles aan doen om mooi te zijn).
Met dit stuk mogen de Mythe-Marilyn en de Mythe-Rosa gevoed noch verstoord worden. Het moet een spiegelbeeld zijn van de twee vrouwen, die -hoewel totaal verschillend- ieder voor zich toch een ‘ster’ waren: Rosa Luxemburg gaf haar leven voor de revolutie; Marilyn Monroe gaf het hare aan ‘The American Dream’.
De studentes, die zich zo nu en dan met hun idolen identificeren, zijn vrouwen van nu, die zelf een eind aan hun leven maken.
