Equinox

Op zoek naar schroot tussen de rotsen en tussen het afval dat de zee met het wisselen van de getijen achterlaat, vindt de zigeuner Gaulo tot zijn verbazing een levende zeemeermin, precies in het midden van een kluwen algen. Ervan overtuigd, dat zijn ontdekking hem de grootste schatten en het hoogst denkbare geluk kan bezorgen, beschermt Gaulo zijn vondst met handen en voeten tegen een afgunstige zwerver die Christophe heet, en tegen een jongen met rood haar, die zijn blinde zuster over het strand leidt en een immense vlieger in de lucht houdt, die de blauwe horizon afzoekt om er de mooie blauwe scheepjes te zien varen.
Gaulo is bezeten van angst, dat zijn zeemeermin zal sterven, want zij ademt als een vis die uit zijn aquarium is gevallen. Hij laat zijn hond Tarzan de wacht bij haar houden, terwijl hij naarstig op zoek gaat naar wat dan ook, dat dit tweezijdig wezen in leven kan houden.
Maar helaas, tijdens zijn afwezigheid gaat de zwerver Christophe met veel omhaal de verschrikkelijke dokter Taboureux halen, wiens barakken als schimmige silhouetten tegen het strand afsteken.
Terwijl de twee mannen zich met een karretje moeizaam in de richting van de rotsen slepen, brengt het opkomend getij met zijn golven de meermin meer en meer weer tot leven, zodat wanneer het roodharige kind zich aan haar schubbige staart vasthoudt, zij hem met zich meesleept in de schitterende diepten van de zee.
Wanneer de zigeuner Gaulo zingend terugkeert met zijn kar vol zout, schreeuwt hij zijn wanhoop uit, wanneer hij zijn dromen ziet wegdrijven met het witte schuim van de golven. Hij is zo bezeten van verdriet, dat hij zeven schoten op de zee lost en Christophe en de dokter met één kogel velt. Nu hij geen reden meer heeft om verder te leven, schiet hij zichzelf door het hoofd, en zijn hoed -door de kogel naar de hemel gedragen- dwarrelt neer op het donkere water.
De blinde zuster, die tot dan toe over het strand heeft gezworven, herkrijgt natuurlijk het gezichtsvermogen, zodat zij kan zien hoe ’s avonds de zon in de golven ondergaat en de rode vlammen van haar listig vuur door de donkere wolken schiet, ten teken van het geluk van haar broertje in het paradijs der Zeemeerminnen.