In het midden van de zestiger jaren zetten Bruce en Magnuson, een in San Fransico gevestigde producer van educatieve films maakte voor Sesame Street, een niet helemaal voor de hand liggende samenwerking op om een aantal projekten uit te werken die toen door het verwarde hoofd van Bruce rondspookten. Na letterlijk maanden van beproevingen en vergissingen – en een paar ongelukken waar Bruce onder te lijden had, zoals zijn befaamde val uit het raam van een hotel in San Fransico- werd besloten om gewoon twee camera’s voor de komiek neer te zetten tijdens een van zijn laatste optredens en het resultaat letterlijk weer te geven.
Technisch is de film, om het mild uit te drukken, grof. Omdat de ogen van Bruce naar men zegt te zwak waren in die dagen om normale studiolampen te kunnen verdragen werd hooggevoeloge film gebruikt met als resultaat een te verwachten korrelig beeld. Een paar kleine stukjes van de monoloog zijn niet te horen als gevolg van een imperfekte mixage. Maar de film ontkracht een aantal van de heersende mythes over de komiek in zijn nadagen: dat hij een door drugs verwoest wrak van een mens zou zijn die in clubs alleen nog maar wat onsamenhangends kon navertellen uit de verslagen van processen. Bruce ziet er warrig uit met diepe wallen onder zijn ogen, maar zijn woorden zijn vlijmscherp, zijn routines zijn levendig en nu nog even uitzonderlijk grappig als ze toen waren.”
-Variety
