Bruno der Schwarze, es blies ein Jager wohl in sein Horn

Toen Bruno der Schwarze in 1973 door de Duitase televidsie werd uitgezonden, ontdekte filmregisseur Werner Herzog Bruno S. voor zijn film “Jeder für sich und Gott gegen alle”. Bruno S. speelde in die film als Kasper Hauser zijn eerste rol.
Bruno S. werd in 1932 geboren in Berlijn als zoon van een ongetrouwde vrouw. In 1935 wordt bruno door zijn moeder in een tehuis voor geesteszieken gestopt, op driejarige leeftijd. Zes jaar lang blijft hij daar, totdat hij in een kindertehuis wordt opgenomen. Zijn moeder bezoekt hem nooit. In 1945, dertien jaar oud, ontsnapt Bruno S. voor de eerste keer uit het tehuis, in 1946 wordt hij weer opgepakt. Hij belandt in een opvoedingsgesticht, waar hij vijf keer uitbreekt.In 1947 belkandt hij in een ander opvoedingsgesticht: voor het eerst voelt hij zich ergens thuis, hij heeft niet meer de behoefte om weg te lopen. Maar er is plaatzsgebrek, dus wordt hij overgeplaatst nar een jeugdtehuis in Berlijn. na een half jaar gaat hij er weer vandoor. In 1948 wordt hij opnieuw gepakt en in een tehuis voor geestezieke kinderen gezet. Nog drie maal probeert hij te ontsnappen, dan wordt hij in de gesloten afdeling gezet. Bruno is zestien jaar als zijn moeder sterft. Twee keer vlucht hij uit het gesticht om het graf van zijn moeder te bezoeken. Dan geeft hij het op. Na tien jaar, in 1958, wordt Bruno genezen verklaard en op de maatschappij losgelaten.
Lutz Eishold: “Als het publiek een verhaal verwacht, dan heeft ze het mis. Bruno der Schwarze, es blies ein Jäger wohl in sein Horn heeft geen plot in de gebruikelijke zijn van het woord. Het is een film die de onvoorwaardelijke aandacht van de toeschouwer vraagt.
Er zijn drie hoofdpersonen, in situaties die in het verleden of nu spelen od die voor hen een mogelijke toekomst of overlevingskans betekenen. De film speelt zich af in en periode die zich uitstrekt van het Derde Rijk tot aan het heden, omdat de methoden en ideeën uit de Hitler-tijd nu nog altijd toegepast worden. Vooroordelen en achterhaalde gedragspatronen worden dikwijls door ouders, leraren en leraressen aan kinderen opgedrongen. Dat verhindert een realistisch bewustzijn van sociale en politieke verhoudingen. De drie personen in Bruno der Schwarze zijn ook slachtofffers van deze opvoeding. Zonder dat ze daar zelf iets aan konden doen kwamen ze in isolatie terecht. De oorzaken daarvoor zijn verschillend, de gevolgen hetzelfde. Afhankelijk van wat ieder van hen heeft doorgemaakt proberen ze middelen te vinden om zich van hun boeien te bevrijden.”