Schneeglöckchen blühn im September

Ziewer en Wiese trekken niet alleen lering uit de voorstellingen van film in fabrieken en de daarop volgende discussies, ze krijgen er ook hun politieke en esthetische instelling bevestigd. Het verloop van elke discussie opnieuw bewijst dat ze met de aangesneden problematiek de roos van de actuele dagelijkse politiek in bedrijven hebben geraakt. Aan de andere kant zien ze ook hun stelling bevestigd dat oplossingen die films geven alleen dan worden aanvaard, wanneer de gegevens kloppen, dat wil zeggen, met de konkrete ervaringen van de arbeiders in de bedrijven overeenstemmen. Ideale oplossingen fascineren wel voor korte tijd, maar hebben geen lang leven. En terwijl de aanduiding ‘arbeiderfilm’ langzamerhand vervaagd is en niemand meer weet wat er mee wordt bedoeld, hechten Ziewer en Wiese daar een nauwkeurig omschreven betekenis aan: “Een film is nog geen arbeiderfilm omdat de grootste held een arbeider is. Het belangrijkste is te tonen hoe arbeiders hun maatschappelijke situatie kunnen veranderen. Burgerlijke filmers beschrijven de maatschappij zo dat ontwikkelingen niet zichtbaar worden. Wij daarentegen nemen een ander standpunt tegenover de geschiedenis in. Het is nodig dat een filmmaker geschiedenis als geschiedenis van de klassestrijd onderkent. Een stilstand in de geschiedenis moet hij zien als een tijdelijke, één die elk moment weer in beweging over kan gaan. De film toont de voorwaarden en de mogelijkheden daartoe.”
(Daghild Bartels)

De film vertelt van twee arbeiders in een groep stukwerkers: de jonge stukloner Ed en de opzichter Hannes. Hij vertelt ook van een groot industriebedrijf en de arbeiders die daar werken. Daarmee helpt hij enkele gebeurtenissen te verklaren die in september 1969, tijdens de prijzenslag van 1971/1972 en tijdens de meningsverschillen rond de duurtetoeslag in 1973 plaatsvonden. Het eerste deel toont hoe een groep stukwerkers naast hun persoonlijke denken en verhoudingen ook een gezamenlijk streven ontwikkelt. De succesvolle strijd om een prestatietoeslag sterkt hun band en zelfbewustzijn. Dan echter, wanneer door de directie van de fabriek besloten wordt hun afdeling stil te leggen, stort de solidariteit van de mannen in. Uit angst hun werk te verliezen nemen ze genoegen met minder loon, zonder tegenmaatregelen te bedenken. Hannes’ uitdaging om zich gezamenlijk te verweren blijft zonder gehoor. Het privé-leven van Ed en Hannes blijft door de gebeurtenissen niet onberoerd. De teleurstellingen stapelen zich op. Pas wanneer de arbeiders iets over nieuwe orders vernemen, zijn ze in staat, bewust van hun kracht, een verdere verslechtering van hun situatie te verhinderen. Daarbij veranderen de betrekkingen tussen de leden van de groep arbeiders onderling. Ed en Hannes ervaren hoeveel inspanning er nodig is om solidair handelen te ontwikkelen.