Ireland: Behind the Wire

Op 21 november 1974 explodeerden twee bommen in twee pubs in Birmingham. Er bleven 21 doden en vele gewonden achter. De woede van de britse arbeiders was voelbaar, direct en begrijpelijk. De doden, en vergelijkbare terroristische acties moeten worden veroordeeld. Maar ze moeten worden begrepen, en niet worden gebruikt tegen het ierse volk in het algemeen. En om begrepen te worden moeten ze worden verklaard. Socialistische organisaties, hoe verdeeld ook, moeten deze taak op zich nemen. Ze moeten die zaken duidelijk aan het licht brengen waardoor het merendeel van de engelsen bevooroordeeld is tegen Ierland, wat op zijn beurt weer heeft geleid tot totale onwetendheid omtrent de basis van het conflict in Noord-Ierland en het optreden van de engelsen in die provincie gedurende vele jaren. Deze film is gemaakt met twee bepaalde bedoelingen. In de eerste plaats ter herinnering aan de reden waarom de Civil Rights-beweging in Noord-Ierland in de jaren 1968 en 1969 zo onbevangen werd gesteund door de arbeiders. Herinnering aan het feit dat met de afscheiding in 1922, Ulster de Oranjestaat werd, namens de engelsen geregeerd door protestanten in topposities, Unionisten en Orangisten, dat de katholieken plotseling in dit staatje een minderheid werden en evenredige vertegenwoordiging, en erger nog: werk, werd onthouden. In de tweede plaats moet eens en voor altijd de bruut onderdrukkende rol van het engelse leger aan de kaak worden gesteld, een eind worden gemaakt aan de venijnige mythe dat dit leger er zou zijn om ‘vrede te garanderen’ in Noord-Ierland.
We hebben er de voorkeur aan gegeven deze zaken te tonen via de ogen en met de woorden van arbeiders in Derry en Belfast. Want het zijn deze mensen die dag in dag uit het meest te lijden hebben van het engelse leger en die daarom dag in dag uit weerstand moeten bieden, vaak op gewelddadige manier. Het zal geen verbazing wekken als vele engelsen de film op bepaalde momenten shockerend vinden, in die zin dat hij overdreven en propagandistisch lijkt, zowel in het tonen van de bruutheid waarmee het leger optreedt als in zijn poging met de stem van de katholieke arbeider de hoop op een eind van de verdeeldheid en uitbuiting te beschrijven. Als de film shockeert komt dat alleen omdat de engelse pers en televisie als in samenzwering de werkelijke gebeurtenissen in Noord-Ierland heeft verzwegen. Een stilte die zo ver is doorgevoerd dat de meeste mensen in Engeland en in de Ierse Republiek er geen enkele weet van hebben.
(Berwick Street Film Collective)