De triomferende middelmatigheid is een thema dat de lucide beschouwers en kritici van de zwijgende meerderheid achtervolgt. In deze optiek probeert Darryl Duke het portret te schetsen van een populaire zanger, lichtelijk op zijn retour, die door de omstandigheden de dood vindt na een leven vol egoïsme en kregelheid.
Een lichamelijke film, zowel wat betreft de personenen en hun relaties (liefdes, ruzietjes, jaloezieën, geld en gezelschap) als wat betreft de wereld daaromheen (danstenten, motels, restaurants). Payday maakt vooral indruk door besmettelijke, kleffige morele atmosfeer. De vulgaire geweldenaarstoon van het omringende menselijke decor, de zwangere zwaarte van een regie die zich op het gebied tussen knieën en navel concentreert, weven het tragische klatergoud van een wanhoop die des te verschrikkelijker is omdat hij niet bewust wordt beleefd. Een held die verzadigd is met gemakkelijke erotische verhoudingen en bedenkelijke successen, weigert met kribbige en dwarse uitvallers te beseffen dat er een grote leegte om hem heen is. Zijn dood laat aan het toeval over in hoeverre zijn egoïsme zin heeft gehad of niet.
-Gaston Haustrate in Cinema ’73-177
