La Villeggiatura is een historische film die in 1929 speelt maar met politieke parallellen naar 1973. Het is, eenvoudig verteld en helder te duiden, het verhaal van een politieke gevangene (jonge lector, verbannen omdat hij de eed van trouw aan Mussolini niet wilde afleggen) die de werkelijkheid van de klassestrijd ontdekt en voor de keuze wordt gesteld. De film is uiterst beheerst van toon en stijl en heeft bovendien een prikkelende charme van de nostalgie naar een tijd waarin de inzet helder was en een keuze mogelijk, waarin politiek engagement in feite maar één richting kon hebben. Prachtig gespeeld door Adalberto Maria Merli en Adolfo Celi was La Villeggiatura een van de beste films van de Quinzaine 1973.
-Mireille Amiel in Cinema ’73 -178/179
Uit een interview met Marco Leto:
” Men kan zeggen dat niets in de film gebeurt dat geen authentiek feit is. Alles is bewerkt maar alle details zijn waar of gebaseerd op ware feiten. Bij onze research hebben we Carlo Levi, Cesare Pavese, en de memoires van alle mensen doorgenomen die ‘in confino’ zijn geweest. Overigens heb ik geen naturalistisch realisme willen bedrijven maar probeert de film onophoudelijk symbolisch te zijn.
De vijand met de wildemanskop is minder gevaarlijk dan de vijand met het symathieke gezicht; dat was gisteren zo en dat is vandaag nog zo. In de film is de leider een imbeciele marionet, de commisaris daarentegen is een intelligente man en daarom gevaarlijk. In deze tijd is het precies zo; ik ben ervan overtuigd dat men, als men wilde, het fascisme van de zwarthemden in Italië in tien dagenvuit kon bannen. maar zij die dit kunnen willen het niet. De italiaanse staat is gebaseerd op wat ik voor het gemak “wit fascisme” heb genoemd.”
