“Een tropische revolutie verandert het gezicht van het land terwijl een mooie française een sentimenteel avontuur beleeft in het hoge noordoosten van Brazilië. Daar, midden in de meest explosieve streek van Brazilië, speelt het verhaal van deze film. Het verhaal van een partijtje culturele menseneterij, op verschillende niveau’s zich uitend in het menselijk gedrag, terwijl het einde van een gemeenschap het einde van de beschaving aankondigt.
Ik schrijf al lang aan deze film, een optelsom van verhalen die men mij sinds mijn jeugd heeft verteld en situaties die ik erin heb gezien. Maar alles is tenslotte gedurende de periode van uitwerking dermate in elkaar geschoven dat ik niet meer zou weten wat ik met de werkelijkheid wil. Ik heb altijd films gemaakt over de noodzaak de maatschappij te veranderen, te werken naar meer rechtvaardige verhoudingen tussen mensen. Maar de wereld heeft niet opgehouden te bestaan, noch met een groot geraas noch met een lange zucht, en de oude beschaving zonder toekomst blijft de mensen op deze planeet tot richtlijn.
Zoals volgens de klassieke formule: de doden commanderen de levenden. Het dode lichaam van deze beschaving moet dus worden begraven en omdat ik niet weet wat je anders zou moeten doen probeer ik te beginnen met het delven van het graf. De gebeurtenissen in deze film spelen op de grens van waanzin en van redelijkheid. Dat wil zeggen, vooral met betrekking tot het gedrag van de mensen. Op dit terrein moeten we, meer dan op elk ander, ons gevoel voor humor niet verliezen. Een film is een bepaalde kijk op gebeurtenissen en personen die erbij betrokken zijn geweest. En zoals bij legenden, waarvan elke versie goed is, is dit slechts mijn versie”.
