-Waarom de titel “Voortgaande verglijdingen van het verlangen?”
“Nee, de juiste titel is “Voortgaande verglijdingen van het genot”. Ik weet niet wie (was het Barthes?) heeft gezegd dat de verheerlijking van het verlangen zonder bevrediging een reactionnair thema is. Kortom, het verlangen zou rechts/conservatief zijn en links/progressief zou voor de mens het grootst mogelijke uitleven van de wellust moeten opeisen. De progressieven doen dat jammer genoeg niet altijd, omdat ook zij vaak in de val van de deugd trappen”.
-Ik kom erop omdat het zien van de film de toeschouwer in het klimaat van een bijna ondraaglijke spanning brengt. Men heeft de indruk dat al die beelden nooit tot een oplossing geraken.
“Dát is misschien niet meer dan uw persoonlijke probleem. Maar ook als we aannemen dat we hier te maken hebben een, op erotisch gebied, niet ontladen spanning (zou elke andere spanning trouwens niet door de censuur worden verboden?) dat betekent dan nog niet dat andere elementen van genot afwezig zijn. Zoals bij Wagners “Tristan” de dissonant tussen het ene einde en het andere van de partituur een muzikaal gevoel van wellust kan geven, kan dat in de film de manier zijn waarop de opeenvolgende golven door de architectuur van het verhaal komen en waarop ene golf ten opzichte van de andere (onvoorzien en noodzakelijk) de inhoud verplaatst. Zonder nog te spreken van de lijfelijke aanwezigheid van de acteurs, de plastische sensualiteit van de beelden en de geluidsband, al die elementen die niets met de abstractie van het verlangen te maken hebben”.
