De film gaat over de innerlijke verrijking van mensen binnen het verhaal van een periode van dertig jaar in het leven van de hongaarse boerenstand. Hij laat zien hoe en ten koste van welke inspanningen mensen die zich eerst op de markt van de arbeid verkochrten zonder te beseffen hoe vernederend dat was, het niveau bereikten waarop kwalitatief actieve menselijke wezens zijn geworden. We hebben geprobeerd een eenheid te scheppen in personen en sociale processen en misschien is de film rijker geworden doordat we in twee hoofdfiguren langs twee verschillende lijnen hebben gewerkt.
We hebben materiaal verzameld volgens een methode die we gevolgd hebben bij het maken van korte films, en die er op neer komt allerlei verhalen en menselijke situaties te onderzoeken en ze uit het standpunt van zoveel mogelijk mensen te bekijken. We noemen de methode ‘dynamische verzameling van van materiaal’, waarmee we bedoelden dat we elke nieuwe ervaring de gelegenheid gaven mee te spelen. We hielden het uitgangsverhaal of de verschillende variaties van het scenatio (totaal schereven we negen versies) zo plooibaar dat we altijd nieuwe ervaringen bij het verzamelen van materiaal konden invoegen. Als we, in een later stadium van het verzamelen werden verrast, dat wil zeggen als de werkelijkheid in tegenstelling bleek tot hetgeen we eerder bedacht hadden, werd het verhaal veranderd naarmate dat noodzakelijk was. Maanden, nee jaren reisden we dorpen af met tape-recorders, fototoestellen en smalfilmcamera’s om de stenen te verzamelen waarmee de film opgebouwd kon worden. Want, vonden we, wanneer je een film maakt die zo’n lange periode behandelt, kan je hem niet op gratuite situaties en verhalen baseren, maar moeten alle details in hun authentieke en objectieve sociale en historische context staan.
