Interview met de makers:
– Het basisidee van [cs]De Opstandigen[ce] was: men was aan het verstikken. Het politiek, het culturele, het privéleven, alles stagneerde. Er ontbrak een rechte lijn om de energie, de wenselijkheden, de haat langs te veoeren. Alles leek al gedaan en al gezegd; alles leek gekristalliseerd in een vredig en wat raadselachtig evenwicht, maar in werkelijkheid was het een mand vol slangen met een deksel er op. Dat zijn de afgrijselijke perioden vol venijn. Zullen ze weer komen?
Wij wilden niet verstikken. Wij voelden de behoefte, vooral lichamelijk, om dit schijnevenwicht te verbreken. Maar hoe? Er was geen massabeweging. Uit de vuiligheid begon juist de avant-garde beweging op te komen. De enige manier van verbreken blag in het persoonlijke vlak. Daartoe verplicht te zijn betekende vanzelf een soort tijdsbeeld geven. [cs]De Opstandigen[ce]is het verhaal van vijf mensen die proberen hun schijnbar rustige situatie te laten exploderen. Ze weten niet hoe, of beter gezegd, ze weten niet alleen hoe ze het niet meer willen. Ze willen veranderen, al maken ze daarbij misschien vergissingen. Maar:’vergissingen maken is nodig’. Die zin zou de tweede titel van de film kunnen zijn.
– In dat opzicht is de vrouw van de communistische leider een van de balangrijkste figuren in de film. Zij ontdekt, onverwacht, haar lesbische neigingen. Zij heeft, zich opsluitend in haar rol van vrouw en kameraad, deze neigingen nooit bewust willen laten doordringen. Maar nu kan ze niet meer liegen.
– We zijn een weddenschap met vrienden aangegaan dat ze de scenes die we later gemaakt hebben niet zouden kunnen onderscheiden van de scenes die we eerder bij de begrafenis van Togliatti hebben gedraaid. En we hebben de weddenschap gewonnen.
(Ecran 72-10)
