Interview met de makers:
– “De opstandigen”, op zoek naar iets, begeven zich op gevaarlijke paden. ‘In het teken van de schorpioen’ vinden ze iets. Het zoeken is niet meer individueel, subjectief, maar wordt collectief, gemeenschappelijk. De tijden zijn veranderd. Het ongeduld heeft de mensen, vooral de jongeren, samengebracht. [cs]In het teken van de schorpioen[ce] is een utopie in de vorm van een apologie. De avonturen in de film spelen zich af in een ver verleden. Maar het gaat ons niet om de reconstructie van het verleden, maar om de fabel. De film wil de eenvoud en de actualiteit van een fabel hebben.
– Onze ‘schorpioenen’, zoals iemand ze heeft genoemd, worden niet gedreven door ideëen maar door zeer materiële situaties. Zij ontvluchten een onmogelijke situatie -een brandend vulkanisch eiland- en ze zoeken een nieuwe ruimte, andere ruimte: het continent. Op zoek komen zij op een ander eiland, vergelijkbaar met het hunne, waar een kleine gemeenschap met vernietiging wordt bedreigd. Tot op dat moment heeft deze gemeenschap zich nog kunnen redden door zjin cultuur te verfijnen. En die verfijnde cultuur staat duidelijk in tegenstelling tot de primitieve angst van de ‘schorpioenen’.
– Een film, ook als die zich in het verleden afspeelt, refereert altijd aan het heden. Maar dat betekent niet dat we met deze film een duidelijk commentaar op en aanwijzing voor de italiaanse of internationale politiek linkse groeperingen hebben willen geven. Wanneer iemand dat er in ziet, is dat er ondanks onszelf in gekomen.
