Sanjuro, door Kurosawa gemaakt als puur entertainment en als een vervolg van het commercieel in Japan zeer succesvolle [cs]Yojimbo[ce], heeft dezelfde hoofdpersoon als [cs]Yojimbo[ce] in en volledig zelfstandig verhaal. Na een vrij ingetogen begin, opgebouwd uit longshots met veel dialoog, begint de film scene voor scene zijn ritme te krijgen, waarbij uitstekend wordt gezorgd voor een afwisseling van de lange bekende travelings van Kurosawa met momenten van briljante actie. De mopperige en zogenaamd verlegen figuur van Toshiro Mifune, wiens ontspannen optreden diametraal staat tegenover het slaafse optreden van Natsuya Nakadai, geeft de film een sarcastische humoristische toon: midden in een sekwentie vol dramatische geladenheid maakt de vrouw van de regent zich druk over de onaangename geur van hooi of de kleur van de camelia’s die zullen gaan dienen als teken van de grote aanval.
(Ecran, 1972, nr. 8)
Het is bekend, maar toch verbaast men zich elke keer weer opnieuw over de mogelijkheid om van een druppel water een episch verhaal te maken. De camera beweegt, en weet hoe hij zich moet bewegen om spanning, snelheid en poëzie te grijpen. Het duel aan het slot, lang voorbereid en op zich maar een kwart seconde durend, is het alleen al waard om de film te gaan zien. Onwaarschijnlijke handigheid. Regel van elk episch verhaal: bijna constante humor.
(Cinéma, 1972, nr. 168)
