Les Arpenteurs

Interview met de maker:
– Ik hoop niet dat mijn films hetzelfde misverstand oproepen als bijvoorbeeld de stukken van Pinter, van wie men denkt dat dat hij als een soort intellectueel spelletje komisch absurde dialogen zit te bedenken. Het is niet de bedoeling om mijn personen te laten lachen maar om de pogingen te zien die zij doen om hun medemensen te ontmoeten, om te kijken wat ze met hen kunnen uitwisselen, of ze kunnen komen tot iets wat ze wensen, of wat ze denken te wensen of wat de ander wenst. Elk woord is een soort uitgestoken hand, een aanbod aan een onbekende. Dat door dit onhandige tasten iets komisch kan zitten, soms zelfs in de situaties die in feite absoluut niet komisch zijn, is van minder belang.
– Ik hecht te veel waarde aan het allerkleinste woord om mijn scenario’s niet helemaal uit te schrijven. Maar ik ben me ook terdege bewust van de klank die een woord in de mond van een acteur kan hebben en laat hem dus wel degelijk de mogelijkheid iets te doen met zijn tekst.
– Ik geloof helemaal niet dat ik apolitieke films maak. Wel als het er om gata zich duidelijk over bepaalde gebeurtenissen uit te spreken, duidelijke oplossingen te suggereren. Dat soort duidelijkheid heb ik niet. Ik heb er behoefte aan me op een meer verborgen, gesloten manier uit te drukken. Daarom voel ik me verwant met bepaalde dichters, Eluard bijvoorbeeld, die wel voor bepaalde gelegenheden gedichten heeft gemaakt maar wat gedichten waren die voor mij iets geforceerds hadden en ik juist vind dat Eluard als dichter en strijdbare man beter tot uitdrukking kwam met ‘La terre est bleue comme une orange’.
– Sleutel tot mijn film:
Arpenter= met grote passen heen en weer lopen tussen huizen, mensen en gevoelens.
Korte inhoud:
A ontmoet B en bemint B
maar B gaat weg.
A ontmoet C
denkend dat het B is.
C wil A beminnen
maar A denkt aan B
die niet wil.
A zoekt B
maar B is bij C.
Wanneer A B bij C ontdekt
gaat B weg
en bemint C A of A C of niet.