De film laat ons dramatische gebeurtenissen uit de tweede wereldoorlog meebeleven. Het onderwerp is eenvoudig. Vijf jonge meisjes in wapenrok krijgen een opdracht onder leiding van onderofficier Waskow die hen alle vijf het leven zal kosten. Over de opdracht zal niets in de kranten staan, hij zal niet eens in de lange rij dagelijkse meldingen van het front te vinden zijn. Want het gaat om een lokaal gevecht. Echt alleen lokaal?.. Nee, ook algemeen, want zulke gevechten vormden de kleine stappen naar de eindoverwinning.
Opeens worden de beelden zwart-wit. Die wisseling is niet zomaar een grap van de regisseur of een overgeven aan de mode. In deze film worden door kleur en zwart-wit drie tijdsdelen tot een geheel versmolten: het heden, de oorlogstijd en de tijd voor de oorlog zoals de meisjes die zich herinneren en vol poëzie dromen. De wereld van hun jeugd is in hun bewustzijn in sprookjesachtige felgouden tinten gedompeld.
De film [cs]De dageraad is stil[ce] is zonder twijfel een groot succes voor de regisseurs en zijn medewerkers. Hij stelt de grote ethische problemen van plicht en patriotisme aan de orde en is diep menselijk. De toeschouwer lacht en huilt, ondervindt genegenheid en medelijden. Een nieuw, zwaarwegend argument tegen de sceptici die de tweede wereldoorlog als thema verouderd vinden.
