Over deze film schrijft Klaus Bädekerl in Filmkritik: [cs]Alaska[ce] van Dore O. is een mooie film. Dat maakt ons achterdochtig. Maar de schoonheid heeft een weerhaak. Zij is slechts aan de oppervlakte, daaronder verbergen zich afschuw en angst. Bij Lelouch wordt de realiteit door schoonheid overspoeld, voor Dore O. is schoonheid een deel van de realiteit. Voor haar is er een schoonheid van angst, zoals er voor Genet een schoonheid van de moord is. Alaska is een verfilmde droom, zonder de plompe, aan de psychoanalyse ontleende metaforen die de droom rationaliseren en verklaarbaar maken.
