Yentl

Omdat alleen mannen toegang hebben tot de Talmoedschool, vermomt Yentl (Barbra Streisand) zich als jongen. Een invoelend en rijkgeschakeerd evenwicht tussen melodrama en komedie, tussen terughoudendheid en sensualiteit, tussen kritiek en respect – of om kort te gaan: een meesterwerk van verlichting en democratie!

“Yentl – je hebt de ziel van een man.” / “Waarom kwam ik dan als vrouw ter wereld?” / “Zelfs de hemel maakt weleens een fout”

Een dialoog uit het korte verhaal Yentl the Yeshiva Boy (1962) van Isaac Bashevis Singer over veel van dezelfde vragen die Barbra Streisand stelt in haar bijzondere regiedebuut –  een zachtaardig maar helder beargumenteerd essay over keuzevrijheid op alle gebieden. Gender was altijd al een belangrijk thema in dit soort gesprekken, en Streisand speelt hier op indrukwekkende wijze een vrouw (Yentl) die een man speelt (Anshel). De toegang tot onderwijs voor vrouwen is een ander belangrijk onderwerp in de film, waarin Yentl vurig wenst toegelaten te worden tot de Talmoedschool. 

Yentl leent inspiratie uit het klassieke Jiddische toneelstuk Di tsvey Kuni-Lemels (1880) van Abraham Goldfaden en ontpopt zich tot een prachtige balanceeract tussen komedie en melodrama, verlegenheid en sensualiteit, kritiek en respect, en realisme en camp. Al met al een buitengewoon democratisch en verlicht werk. Zeker een van de beste films van de jaren tachtig.

– Olaf Möller

• 

• 

• 

• 

• 

•