De geest van Walter Benjamin cirkelt boven de documentaire #artoffline. De Duitse cultuurfilosoof betoogde in 1936 dat technische reproduceerbaarheid van kunstwerken de aard van kunst essentieel verandert – het aura van het werk zou zo’n verdubbeling niet overleven. Vrijwel iedereen die in #artoffline aan het woord komt – filosofen, kunstenaars, tentoonstellingsmakers – is het oneens met Benjamin. Zij vinden dat in tijden van internet en virtual reality de vraag naar authenticiteit irrelevant is geworden. De nadruk op de waarde van fysieke objecten is volgens hen een vorm van fetisjisme die in stand wordt gehouden door musea en galeries. Internet kan de kunst – en de beleving van kunst – juist bevrijden, lijkt de teneur van #artoffline. Ze maakt korte metten met de weinig transparante kunstmarkt, zet wollig pratende curators buitenspel en laat de kijker zelf beslissen wat hij goed vindt. Maar gaat er toch niet iets verloren als het fysieke kunstwerk verdwijnt?
