“Ik heb me afgevraagd of het mogelijk is een film te maken over wat ‘niet’ belangrijk is, wat ‘niet’ telt, wat inderdaad de dingen ‘niet’ verandert. Een film waarin niets anders gebeurt dan eten, eten voorbereiden, waarin men zich een prachtige taart herinnert, waarbij men luistert naar het Notturno van Chopin en thee drinkt, terwijl men aan een andere thee denkt. Het is allemaal of vandaag gisteren zou zijn en of gisteren een deel is van wat in elk geval morgen zal gebeuren. Men hoort niet eens de geluiden van het verkeer op straat, maar het kwellende tsjirpen van de krekels in de ‘bloeiende tuin’. Bovendien zijn er zogenaamd ook geen conflicten: de vader is intelligent en liberaal, de moeder, zoals nodig, ‘de engel des huizes’, de tante leest bestsellers en weet veel, het dienstmeisje is op keurige wijze verliefd, de zoon is verslingerd aan de sport en de zieke dochter is aan de beterende hand.
Maar in dit ‘Eden’, dat als een aquarium is opgeborgen, gebeuren in het verborgene afschuwelijke dingen. Als de dochter gezond wordt, wordt de moeder ziek; als de moeder ziek wordt, voelt de dochter zich schuldig; als de dochter schuld voelt, vreet de moeder haar op. In de dagelijkse banaliteit, die niet telt en die niets verandert, zit een schoonheidsfout, die van ons afschuwelijke mensenvreters maakt. Koningin in dit spel is de moeder: voedster en verslinder; een abstract en irreëel beeld dat haar beschouwt als autoritair of, in de stijl van De Amicis in elk geval als een symbolisch figuur, dwingt haar deze rol te spelen. Ze is nooit een persoon, een subject, een lichaam. Ik wil proberen een oude vergeten herinnering naar voren te halen: dit lichaam is de eerste liefde geweest. En in dit lichaam zit, wat ons vrouwen betreft, een gedeelte van onze identiteit.”
Giovanna Gagliardo
