“In Nana, Mom and Me ontmoet Amalia Roitschild een star objekt in de persoon van haar grootmoeder die weigert over haar leven te praten (een twintig-jaar durend huwelijk met een invalide), maar uit dit mislukt onderwerp komt een onverwacht succes voort. Omdat ze niet in staat is een portret te maken van het lid van haar familie waarmee ze een speciale gevoelsband heeft gaat ze bij haar eigen moeder informeren en daardoor komt het interessante, complexe portret van haar moeder naar voren. Door middel van oude foto’s en familiefilmpjes zien we het klassike conflict tussen de vrouw (de grootmoeder) die mooi is en veel kennissen heeft, en haar enige dochter, een gewoon kind, dat niet-passende kleren wordt aangetrokken en later make-up krijgt opgedrongen, wat alleen maar het verschil benadrukt tussen het ideaalbeeld dat de maatschappij van de vrouw heeft en dat van haarzelf. Uiteindelijk wordt ze artieste en het verhaal van haar erkenning in een omgeving die weinig bemoedigend was is een heroische geschiedenis. En dan, in een teder, onthullend gesprek met haar dochter zien we dat Amalia de filmmaakster de erkenning heeft gekregen die Amalia de schilderes zo graag gekregen zou hebben -en beginnen we ons af te vragen wie nu eigenlijk de ‘lost generation’ is.”
-The Village Voice
